Tot 1955 had Nijmegen drie tramlijnen:

  • lijn 1 van St. Anna via het centrum naar Hengstdal;
  • lijn 2 van Nijmegen naar Beek en Berg en Dal;
  • lijn 3 van Nijmegen naar Hees – Neerbosch.


De tramverbindingen raakten verouderd en versleten en men besloot ze op te heffen.
Op zondag 20 november 1955 had met veel rouwvertoon een laatste rit plaats vanaf Neerbosch (eindpunt Witte Poort) via het centrum naar Beek en Berg en Dal.

De Gelderlander van vrijdag 18 november kondigde de "begrafenis van de gemeentetram" al aan en op maandag 21 november verscheen er van de plechtigheden eerst een kort overzicht en verderop nog een uitgebreid verslag. Een verkorte weergave hiervan volgt nu.

Aanhef in de Gelderlander van Maandag 21-11-1955, pagina 1

Nijmegen heeft zijn tram naar het kerkhof gebracht.
Kabelbaan in de plaats van het oude bergspoor?


NIJMEGEN, 21 Nov.  Met lijkredes, rouwkleding en somber klokgebeier heeft Nijmegen gisteren zijn gemeentetram – ruim veertig jaar oud en tot op de draad versleten – naar het kerkhof gebracht. Het befaamde "bergspoor" van Nijmegen naar Berg en Dal – uniek in Nederland – genoot de eer de drie laatste trams van de Waalstad op hun "galgenrit" over zijn gladde, uitgesleten rails te laten voorbijglijden.

 

Verslag in de Gelderlander van Maandag 21-11-1955, pagina 9


Vlaggen halfstok en treurmuziek
Nijmegen, Neerbosch, Beek en Berg en Dal namen afscheid van de tram


De tram is niet meer! Gistermiddag heeft zij haar laatste rit gemaakt en nu staan de wagens welke van al het trammateriaal nog over zijn, in de remise te wachten, totdat zij naar andere plaatsen worden vervoerd om te dienen als schaftlokalen of om als oud-roest te worden gesloopt. Millioenen mensen heeft zij in de loop der jaren vervoerd, blijde en bedroefde mensen, hoevelen heeft zij klimmende door "Mooi Nederland" naar Berg en Dal niet onvergetelijke ogenblikken bezorgd. De tram was nauw verbonden met stadswijken zoals Hees-Neerbosch, haar bestuurders kenden bijna alle bewoners, waarvan er velen gistermiddag de vlag halfstok hadden gehangen. Natuurlijk de tram was oud, te oud geworden en met haar die zoveel ziekten en gebreken vertoonde, kon het zo niet langer. Iedereen begrijpt dat, maar toch, als het ogenblik van scheiden komt, is er weemoed en droefheid. Iets van je zelf gaat weg en komt nooit meer terug.